تحلیل فینال کوپا2007 مقابل اینتر!

در چنین روزی در سال ۲۰۰۷، رم اینتر را در دیدار رفت فینال کوپا ایتالیا در هم کوبید. اتفاقی که قهرمانی رم را در استادیو المپیکو هموار کرد.
باهم یک نگاهی  به  بخشی از عملکرد خارق‌العاده رم پیرامون آن بازی میپردازیم.

فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۷، فصلی عالی برای رم بود که اینتر را در فینال کوپا در مجموع ۷-۴ شکست دادند و همچنین فصل را در جایگاه دوم به پایان رساندند.
بیشتر بازیهای رم پیرامون ترکیب غیر معمول اسپالتی تشکیل میشد. استفاده از سیستم ۴-۲-۳-۱ که توتی مهاجم نوک آن بود و مصدومیت شاهکار تیمی را کاهش میداد.

حضور توتی با اگاهی فوق‌العاده‌اش و آزادی عمل برای اضافه شدن به هافبکها و مهاجمان، کلید موفقیت رم بود. بعلاوه، اتصال پاسهای بازیکنان و اثرگذاری با ۱۴ پاس گل و ۳۲ گل زده در تمامی مسابقات آن فصل.
تاجگذاری بعنوان برنده کفش طلایی فوتبال اروپا با زدن ۲۶ گل در لیگ، جادوی اسطوره‌ی رم بعنوان هدایت تیم به پیشرفت در آن فصل بود.

با ارتقای بسیاری از استعدادهای درون زمین، این تیم خط دفاعی محکمی با حضور دونی در دروازه، مکس تونتو، پانوچی و کاستی در کناره‌ی خط دفاعی، و دفاعان وسط مانند مکسس، چیوو و متئو فراری تشکیل داده بود.

این حقیقت که فقط ۳۴ خورده، به اندازه باز شدن دروازه تیم اینتر که قهرمان آن دوره شده بود، وارد دروازه شده، بیانگر آنست که قدرت رم تنها در خط حمله نبوده است.

در خط هافبک، دروسی و پیزارو زوج محشری تشکیل داده بودند، با انرژی، قدرت، رهبری و کیفیت کامل حمایتی دروسی و پاسهای شاهکار و هوش پیزارو.

سپس خط سه مهاجمه‌ی پشت سر توتی با استفاده از بازیکنانی مانند مانسینی، تادی، پروتا، وچینیچ و کریستین ویلهلمسون، که بارها با جابجایی درون تیمی، خط دفاع حریف را نامستحکم میکردند.

این جریانات ترکیب تیم را به سیستمهایی مانند ۴-۶-۰، ۴-۴-۲، ۴-۲-۳-۱ و ۴-۱-۵ تغییر میداد.

این روش اسپالتی برای داشتن سیستمی منعطف بود که جالوروسی بتواند هوشمندانه به عمق ترکیب حریف برسد.

این ارائه تیمی به این سوال جواب میداد که این خط حمله روان در حرکت و چرخش، چگونه ۷۴ گل وارد دروازه حریفان کرده بود.

اگرچه انها در نهایت نتوانست اینتر روبرتو مانسینی را در رالی لیگ متوقف کنند و با باخت ناامید کننده از منچستر در یک‌هشتم نهایی چمپیونزلیگ کنار رفتند، بردن کوپا ایتالیا سبب شد پاداشی برای این لشگرکشی مهیج باشد.

مردان اسپالتی راه قهرمانی در فینال رفت و برگشت را در همان دیدار رفت پیمودند. شروع تیم با دونی در خط دروازه، چهار دفاع شامل چیوو، مکسس، فراری و پانوچی در مقابل خط آتش اینتر همراه با آدریان، کرسپو و لوئیس فیگو بود.

زوج دروسی و پیزارو در اسکله میانی، با حضور توتی، پروتا، مانسینی و تادی در خط آتش اتفاق افتاد.

در مقابل اینتر از قدرت کمی بهره نمی‌برد. انها از نامهای بزرگی شامل مایکون، کوردوبا، ماتراتزی، زانتی و مکسول بهره میبرد.

در همان اوایل به سرعت، توتی اجازه شروع رویایی در دقیقه یک بازی را به رم داد. اورلپ پانوچی و رساندن توپ به تادی که سپس کاپیتان خود را پیدا کرد.
نکته مهم دیگر درصحنه گل، تعداد نفرات رم در محوطه جریمه و حضور آنان در عمق و عرض محوطه است.

این تاکتیک سبب سردرگمی اینتری‌ها در یارگیری بود، که نشان میداد چگونه خط حمله رم هوشمندانه از موقعیت مکانی خود برای توقف، حرکت زیگزاگ و حرکت برروی خط جریمه برای نگهداری خط دفاع حریف در محوطه‌اش استفاده میکنند.

معمولا استفاده از سه یا چهار بازیکن مثل توتی، تادی، پروتا و مانسینی هدف ایده‌آلی بود، که با این تاکتیک موقعیتهای خوبی برای این چهاربازیکن بوجود می‌آمد. اگرچه اشتباه لحظه‌ایی تولدو سانتر پانوچی و حضور رمی‌ها در محوطه نیز حیاتی بود.

حرکت وینگرهای رم تنها فضای پشت دفاعهای کناری را غارت نمیکردند، بلکه به چهارمهاجم دیگر اجازه میداد که دور محوطه جریمه قرار بگیرند و قفل خط دفاع اینتر را بشکنند

 

نظرات کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.