سال روز تولد آگوستینو

دی بارتولومی به عنوان شخصیتی محجوب و آرام شناخته می‌شد و از نظر شخصیتی با دیگر بازیکن فوتبال‌ها بسیار متفاوت بود. او کارش را با گارباتلا آغاز کرد و در ۱۴ سالگی جذب آکادمی رم شد. در رم دی بارتولومی خیلی زود نامی برای خودش دست پا کرد. او کاپیتان تیم جوانان رم شد و توانست دو بار متوالی در سالهای ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ قهرمان جوانان ایتالیا شود. دی بارتولومی و جوانان رم دو بار قهرمان جام حذفی جوانان ایتالیا هم شدند، در سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ و حتی او یک بار بهترین گلزن آن مسابقات هم شد. پیش از دی بارتولومی، تیم جوانان رم نتوانسته بود در لیگ یا جام حذفی قهرمان شود. در همان سالها از او خواسته شد تا برای بزرگسالان هم به میدان برود و زمانی که ۱۸ سال داشت بازی در سری آ را تجربه کرد، در تساوی بدون گل در خانه اینتر. شش ماه بعد از بازی برابر اینتر، او توانست برابر بولونیا اولین گلش با پیراهن جالوروسی (زرد و قرمزها) را به ثمر برساند و در پیروزی ۲–۱ تیمش سهیم شود.

در ۱۹۷۵، رم تصمیم گرفت تا دی بارتولومی را به لانِروسی ویچنزا قرض دهد تا ستاره جوان در سری ب تجربه کسب کند. رمی‌ها به همین خاطر برونو کُنتی را هم به جنوا قرض داده بود.

در تابستان ۱۹۷۶، دی بارتولومی به رم بازگشت و تبدیل به یکی از مهره‌های کلیدی تیم محبوبش شد و هواداران او را «دی با» یا «آگو» خطاب می‌کردند.

در ۱۹۷۹، نیلز لیدهولم برای دومین بار هدایت رم را بدست گرفت و او سابقه همکاری با دی بارتولومی را داشت. در دومین دوره حضور لیدهولم در رم، دی بارتولومی تبدیل به رهبر بی چون و چرای تیم شد و بازوبند کاپیتانی را هم دریافت کرد. دی بارتولومی هافبک بود، اما به ثمر رساندن گلهای فراوان باعث شده بود تا هواداران رم سرودی به افتخار او بخوانند: او، آگوستینو، آگو، آگو، آگو، آگوستینو گل!!!»

در آن دوران رم علاوه بر دی بارتولومی، پائولو روبرتو فالکائو ی مشهور را نیز در اختیار داشت. لیدهولم برای برقراری تعادل در تیمش تصمیم گرفت تا دی بارتولومی را یک خط عقب‌تر ببرد و به او وظایف دفاعی دهد و بخش عمده فعالیت‌های هجومی را به فالکائو بسپارد.

جیانی مورا خبرنگار سرشناس در مورد توانایی‌های فنی دی بارتولومی نوشته: «هافبکی که یک دوران بازی دیگر هم داشت، دورانی به عنوان مدافع. این کاری است که تنها بازیکنانی با درک بالا از کار تیمی قادر به انجامش هستند. او را در کنار شیره آ و بکن بائر قرار می‌دهم، به خاطر دیدگاه درست و ظریفش از فوتبال.»

دی بارتولومی با تیم بزرگسالان رم به سه قهرمانی کوپا ایتالیا رسید، اما مهمترین دستاوردش قهرمانی سری آ در ۱۹۸۳ بود. فصل بعد رم به فینال جام باشگاه‌های اروپا (لیگ قهرمانان) رسید و برابر لیورپول قرار گرفت. در فینال جام باشگاه‌های اروپا که در شهر رم برگزار شد، رم و لیورپول به تساوی ۱–۱ رسیدند. در ضربات پنالتی، دی بارتولومی ضربه پنالتی اش را به سبک خاص خودش گل کرد، او نزدیک توپ می‌ایستاد و برخلاف بسیاری از بازیکن فوتبال‌ها اصلاً دور خیر نمی‌کرد. با این حال، برونو کُنتی و فرانچسکو گراتزیانی پنالتی هایشان را از دست دادند و رم از رسیدن به قهرمانی بازماند.

آن آخرین فصل حضور دی بارتولومی در رم بود و او پس از کسب قهرمانی کوپا ایتالیای ۱۹۸۴ از جالوروسی جدا شد. هواداران رم بنری به افتخار دی بارتولومی تهیه کردند که روی آن نوشته شده بود: «آنها رم را از تو گرفتند، ولی هوادارانت را نه.». در نامه‌ای که هواداران نوشته بود نیز آمده بود: «تو به ما یاد دادی که چطور بجنگیم، هم در داخل میدان و هم در زندگی. تو تجسم رؤیای هر پسرِ رمی هستی.

در ۳۰ مه ۱۹۹۴ خبر دردناک و شوکه کننده منتشر شد، درست ۱۰ سال پس از فینال جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۸۴، زمانی که دی بارتولومی و رم برابر لیورپول شکست خوردند.

دی بارتولومی در ویلایش در سن مارکو واقع در کاستلاباته خودکشی کرد. او با شلیک گلوله‌ای به قلبش به زندگی اش پایان داد. تأیید شده بود که دی بارتولومی از افسردگی رنج می‌برد، هر چند برخی ادعا کردند که مشکلات خانوادگی و مالی هم باعث شدند تا او چنین تصمیمی بگیرد.